مجله حامی نو

ورودی شهر

ورودی شهر
در گذشته نخستين تصويري كه از هر شهر در ذهن مسافرين نقش مي‌بست، ورودي آن بود.
مقاله های بیشتر از شهرسازی

پس از مدت ها گذر از ميان بيابان يا كوهستان، با رسيدن به مزارع و باغات اطراف شهر كم‌كم احساس نزديك شدن به يك مجتمع زيستي به فرد دست مي‌داد. با عبور از بين آنها، مسافر به دروازه‌اي مي‌رسيد كه چون در ميان باروي شهر جاي داشت، مدخل شهر محسوب مي‌شد. گاه نيز اين دروازه بدون آنكه بارويي در كار باشد، تنها حريمي را تعريف مي‌كرد.

 

درهر حال وجود دروازه بيشتر جنبه‌اي نمادين داشت و احساس ورود به شهر از مدتها پيش وبه محض نمايان شدن سواد شهر و مزارع و باغات اطراف آن در مسافر برانگيخته شده بود. در واقع از جايي كه ردپاي دخل و تصرف متمركز انسان در محيط طبيعي نمودار مي‌گشت، مقدمات ورود فراهم مي‌شد و شهر خارج از دروازه‌اش به استقبال مسافر مي‌آمد.

 

پس از گذر از دروازه نيز باغات درون شهر همچنان مسافر را تا مسافتي همراهي مي‌نمودند تا اينكه نهايتاً وارد شهر شود. به اين ترتيب ورود به شهر رويدادي نبود كه در يك لحظه و يك نقطه بوقوع بپيوندد، بلكه زمان و عرصه‌اي را به خود اختصاص مي‌داد. تمامي اين عرصه درواقع نقش ورودي را بازي مي‌كرد. اين عرصه قابليت آن را داشت كه ضمن استقبال از مسافر، وي را به هنگام خروج از شهر نيز بدرقه كند زيرا در دو طرف دروازه بسط پيدا كرده بود.

 

 

برای دانلود فایل کامل این مطلب اینجا کلیک کنید.

 

 

تبلیغ با میترا نت